Winorośl odmiana Ugni Blanc - kompleksowo odporna - późno dojrzewająca

Ta odmiana winorośli pochodzi z południowej Francji. W regionie Cognac stopniowo wypiera odmianę Folle Blanche. Jest też szeroko uprawiana w Toskanii we Włoszech, gdzie nazywa się ją Trebbiano, dlatego wielu uważa, że to właśnie tam jest jej ojczyzna. Dobrze rośnie również w Bułgarii, Mołdawii i Kanadzie. Stała się znana już w 1302 r., kiedy opisał ją włoski botanik Pietro Crescenzi. Nazywana jest także Muscadelle i często dodaje się ją w niewielkiej ilości przy kupażowaniu win białych. W pewnej ilości, dodana do winogron odmian czerwonych, wchodzi w skład słynnych win „Chianti”. Ta odmiana, która w regionie Armagnac zajmuje około 11 250 ha (75% powierzchni winnic), jest dobrze przystosowana do miejscowych gleb, odporna na mróz, przystosowana do mączniaka prawdziwego i szarej pleśni, stosunkowo odporna na suszę i bardzo plenna – z jednego hektara uzyskuje się do 100–150 hl wina. Trebbiano jest jedną z podstawowych odmian, z których powstaje „Armagnac”. Charakterystyka agrobiologiczna – należy do grupy odmian późno dojrzewających (jej winogrona dojrzewają pod koniec IX – na początku X). Grono jest średniej wielkości do dużego, skrzydlate. Jagoda jest mała, prawie kulista, pokryta średnio grubą, wytrzymałą, żółtozieloną skórką z nalotem woskowym. Osypywanie się kwiatów i drobnienie jagód (millerandage) u tej odmiany nie występują. Ma powinowactwo z podkładkami rozpowszechnionymi w kraju, ale najbardziej odpowiednia jest dla niej 41 B. Charakterystyka technologiczna – w dojrzałości konsumpcyjnej winogrona gromadzą około 18–21% cukrów, a zawartość kwasów miareczkowalnych wynosi 7–9,5 g/l. Winogrona mają dobrą cukrowość, sięgającą 24–25%, i wysoką kwasowość. Wina z niej mają subtelny smak i szybko rozwijają bukiet, ale nie nadają się do starzenia. W Bułgarii używa się jej głównie do materiałów winnych na destylaty. Odporność – krzewy są słabo odporne na niskie temperatury zimą i suszę, ale mają dobrą odporność na mączniaka prawdziwego i szarą pleśń. Plon – wyróżniają się dobrym wzrostem i bardzo dobrą plennością (średni plon z 0,1 ha wynosi 1000–1500 kg). W rejonie Pomorie i Burgas uzyskuje się z niej materiały winne do produkcji brandy („Acheloj”). Liść – duży, owalny wzdłużnie, silnie wcinany, 5-klapowy, owłosiony. Blaszka jest nieregularnie wywinięta do góry, o grubopęcherzykowatej powierzchni. Zarys klapy środkowej tworzy kąt ostry. Górne wcięcia są głębokie do średnich, zamknięte, z jajowatym otworem i zaokrąglonym dnem. Dolne wcięcia są płytkie, otwarte, o równoległych bokach i ostrym dnie. Wcięcie ogonkowe jest otwarte, lirowate, z ostrym dnem lub zamknięte, z eliptycznym otworem. Ząbki są duże, trójkątne, o szerokiej podstawie, czasem jaśniej zabarwione. Nerwy od góry i od spodu są jasnożółtawe. Ogonek jest średniej długości, jasnozielony, nagi. Jesienne zabarwienie liści jest żółte. Kwiat – obupłciowy. Grono – duże, stożkowate, rozgałęzione u nasady, skrzydlate, półzbite. Szypułka jest średniej długości, średnio gruba, całkowicie zdrewniała, wytrzymała. Jagoda – raczej drobna, kulista, zielonkawożółta (przy przejrzeniu różowieje), z drobnymi, rzadkimi kropkami. Skórka jest przezroczysta, gruba, wytrzymała. Miąższ jest soczysty, o harmonijnym smaku. Szypułka jagody jest średniej długości, cienka, z małym stożkowatym przyczepem i krótkim pędzelkiem. Ugni Blanc to bardzo późna odmiana winna. Jej winogrona dojrzewają w pierwszej połowie października. Preferuje lekkie gleby piaszczysto-gliniaste, na których ujawnia swoje cenne cechy. Ma silny wzrost, bardzo wysoką plenność i wysoki plon. Jej powinowactwo z podkładkami rozpowszechnionymi w Bułgarii jest dobre. Jest wrażliwa na mróz i stosunkowo odporna na suszę. Jej winogrona nie pękają i prawie nie gniją. Dzięki wysokiej kwasowości z jej winogron uzyskuje się wysokiej jakości materiały winne do koniaku, które szybko dojrzewają. W prowincjach Charente i Armagnac (Francja) wyparła inne odmiany, takie jak Folle Blanche, w produkcji koniaków i armaniaku.