Krokus Korolkowii (żółty)

Krokus "Korolkowii" to gatunek z rodziny kosaćcowatych (Iridaceae), rosnący w górskich rejonach Azji Środkowej.

To wcześnie kwitnący krokus o małych żółtych lub złocistych kwiatach, często z ciemnymi smugami na zewnętrznej stronie płatków.

Kwitnie wiosną, zwykle w marcu i kwietniu.

Roślina preferuje słoneczne, dobrze zdrenowane stanowiska i może być uprawiana w ogrodach lub skalniakach.

Uprawa

Starożytni Rzymianie uważali krokusa za kwiat bogini porannej zorzy Aurory. Był znany ludziom już w starożytnej Asyrii i Babilonii, w Indiach i Egipcie kilka tysiącleci przed naszą erą, gdzie używano go jako rośliny barwierskiej, leczniczej i ozdobnej oraz jako przyprawy. Nazwa rodzaju Crocus (krokus) pochodzi ze starogreckiego i była używana już w starożytności.

Sadzi się je od września do listopada, a odmiany kwitnące jesienią – w lipcu.

Krokus rozmnaża się przez bulwocebule, które co roku na początku lata, po przekwitnięciu i zaschnięciu części nadziemnych, wykopuje się z ziemi i suszy w zacienionym, suchym i przewiewnym miejscu. Następnie oddziela się powstałe małe cebulki przybyszowe od dużych. Duże sadzi się jesienią w odstępach 5–8 cm na tymczasowych grządkach. Krokus wymaga lekkich, piaszczystych gleb i słonecznych stanowisk.

Cebulki sadzi się jesienią — od września do grudnia, zanim ziemia zamarznie. Wybierz miejsce słoneczne lub w lekkim półcieniu, z luźną, dobrze przepuszczalną glebą. Sadź je na głębokość około trzech wysokości cebulki, czubkiem do góry, w odstępach 5–10 cm. Podlej raz po posadzeniu i utrzymuj umiarkowaną wilgotność gleby aż do pojawienia się pierwszych liści. Po przekwitnięciu usuń przekwitłe kwiaty, ale pozwól liściom zżółknąć samodzielnie — odżywiają cebulkę na kolejny sezon.