Krokus chrysanthus Blue bird

Wyróżnia się delikatnymi, niebiesko-fioletowymi kwiatami z żółtym środkiem i subtelnym, eleganckim kształtem.

Osiąga wysokość około 8–10 cm i kwitnie już pod koniec zimy lub na początku wiosny.

Nadaje się do skalniaków, trawników i pojemników.

Preferuje dobrze przepuszczalną glebę i stanowisko słoneczne do półcienistego. Doskonały wybór na wczesne ozdobne nasadzenia i do przyciągania pszczół.

Uprawa

Starożytni Rzymianie uważali krokusa za kwiat bogini porannej zorzy Aurory. Ludzie znali go już w starożytnej Asyrii i Babilonii, w Indiach i Egipcie kilka tysięcy lat przed naszą erą, gdzie używano go jako rośliny barwierskiej, leczniczej i ozdobnej oraz jako przyprawy. Nazwa rodzaju Crocus (krokus) pochodzi ze starożytnej greki i była używana już w starożytności.

Sadzi się je od września do listopada, a odmiany kwitnące jesienią – w lipcu.

Krokus rozmnaża się przez bulwocebule, które co roku na początku lata, po przekwitnięciu i zaschnięciu części nadziemnych, wykopuje się z ziemi i suszy w cienistym, suchym i przewiewnym miejscu. Następnie powstałe małe cebulki przybyszowe oddziela się od dużych. Duże sadzi się jesienią w odstępach 5–8 cm na tymczasowych zagonach. Krokus wymaga lekkich, piaszczystych gleb i słonecznych stanowisk.

Cebulki sadzi się jesienią — od września do grudnia, zanim ziemia zamarznie. Wybierz miejsce słoneczne lub w lekkim półcieniu, z luźną, dobrze przepuszczalną glebą. Sadź je na głębokość około trzech wysokości cebulki, czubkiem do góry, w odstępach 5–10 cm. Podlej raz po posadzeniu i utrzymuj umiarkowaną wilgotność gleby aż do pojawienia się pierwszych liści. Po przekwitnięciu usuń przekwitłe kwiaty, ale pozwól liściom zżółknąć samodzielnie — odżywiają cebulkę na kolejny sezon.