Krokus speciosus Conqueror (fioletowy)

Ozdobny krokus jesienny o efektownych fioletowoniebieskich kwiatach z kontrastowymi ciemnymi żyłkami.

Jego kwiaty mają często jaskrawopomarańczowe pręciki i pojawiają się jesienią, dodając ogrodowi koloru po głównym kwitnieniu wiosennych krokusów.

Roślina jest wytrzymała i preferuje słoneczne stanowiska z dobrze przepuszczalną glebą.

Uprawa

Starożytni Rzymianie uważali krokusa za kwiat bogini porannej zorzy Aurory. Ludzie znali go już w starożytnej Asyrii i Babilonii, w Indiach i Egipcie kilka tysięcy lat przed naszą erą, gdzie używano go jako rośliny barwierskiej, leczniczej i ozdobnej oraz jako przyprawy. Nazwa rodzaju Crocus (krokus) pochodzi ze starożytnej greki i była używana już w starożytności.

Sadzi się je od września do listopada, a odmiany kwitnące jesienią – w lipcu.

Krokus rozmnaża się przez bulwocebule, które co roku na początku lata, po przekwitnięciu i zaschnięciu części nadziemnych, wykopuje się z ziemi i suszy w cienistym, suchym i przewiewnym miejscu. Następnie powstałe małe cebulki przybyszowe oddziela się od dużych. Duże sadzi się jesienią w odstępach 5–8 cm na tymczasowych zagonach. Krokus wymaga lekkich, piaszczystych gleb i słonecznych stanowisk.

Cebulki sadzi się jesienią — od września do grudnia, zanim ziemia zamarznie. Wybierz miejsce słoneczne lub w lekkim półcieniu, z luźną, dobrze przepuszczalną glebą. Sadź je na głębokość około trzech wysokości cebulki, czubkiem do góry, w odstępach 5–10 cm. Podlej raz po posadzeniu i utrzymuj umiarkowaną wilgotność gleby aż do pojawienia się pierwszych liści. Po przekwitnięciu usuń przekwitłe kwiaty, ale pozwól liściom zżółknąć samodzielnie — odżywiają cebulkę na kolejny sezon.