Szafirek Botryoides Album (biały)

Znany jako biały szafirek groniasty, to kompaktowa wieloletnia roślina cebulowa.

Wiosną tworzy gęste kwiatostany z delikatnych, czysto białych, dzwonkowatych kwiatów o lekkim, przyjemnym zapachu.

Osiąga wysokość około 15–20 cm i nadaje się na obwódki kwiatowe, do ogrodów skalnych, doniczek i do nasadzeń grupowych.

Z czasem tworzy piękne, gęste kępy.

Uprawa

Cebule sadź w miejscu słonecznym lub lekko półcienistym.

Gleba powinna być umiarkowanie żyzna i dobrze zdrenowana, bez zalegania nadmiaru wody.

Sadzenie odbywa się jesienią. Umieść cebule na głębokości około 10 cm, w odstępach około 5 cm.

Podlej umiarkowanie, aby gleba wokół cebul się osiadła. W okresie intensywnego rozwoju utrzymuj glebę lekko wilgotną, ale nie mokrą.

Pozwól liściom naturalnie zżółknąć i zaschnąć, aby cebula mogła zgromadzić składniki odżywcze na kolejny sezon.

Cebulki sadzi się jesienią — od września do grudnia, zanim ziemia zamarznie. Wybierz miejsce słoneczne lub w lekkim półcieniu, z luźną, dobrze przepuszczalną glebą. Sadź je na głębokość około trzech wysokości cebulki, czubkiem do góry, w odstępach 5–10 cm. Podlej raz po posadzeniu i utrzymuj umiarkowaną wilgotność gleby aż do pojawienia się pierwszych liści. Po przekwitnięciu usuń przekwitłe kwiaty, ale pozwól liściom zżółknąć samodzielnie — odżywiają cebulkę na kolejny sezon.