Krokus chrysanthus Fuscotinctus (żółty)

Ozdobny cebulowy gatunek krokusa, znany z wczesnego kwitnienia wiosną.

Jego kwiaty są żółte z ciemnymi, brązowofioletowymi plamkami i żyłkami, które nadają mu ciekawy, kontrastowy wygląd.

Liście są wąskie, ciemnozielone z charakterystycznym białym paskiem pośrodku.

Roślina jest zwarta, nadaje się do ogrodów skalnych, na rabaty ogrodowe i do pojemników.

Lubi stanowiska słoneczne do półcienistych i dobrze przepuszczalną glebę.

Jak uprawiać

Starożytni Rzymianie uważali krokusa za kwiat bogini porannej zorzy Aurory. Był znany ludziom już w starożytnej Asyrii i Babilonii, w Indiach i Egipcie kilka tysięcy lat przed naszą erą, gdzie używano go jako rośliny barwierskiej, leczniczej i ozdobnej oraz jako przyprawy. Nazwa rodzaju Crocus (krokus) jest starogrecka i była używana już w starożytności.

Sadzi się je od września do listopada, a odmiany kwitnące jesienią – w lipcu.

Krokus rozmnaża się przez bulwocebule, które co roku na początku lata, po przekwitnięciu i zaschnięciu części nadziemnych, wykopuje się z ziemi i suszy w zacienionym, suchym i przewiewnym miejscu. Następnie powstałe małe cebulki przybyszowe oddziela się od dużych. Duże sadzi się jesienią w odstępach 5–8 cm od siebie na tymczasowych grządkach. Krokus wymaga lekkich, piaszczystych gleb i słonecznych stanowisk.

Cebulki sadzi się jesienią — od września do grudnia, zanim ziemia zamarznie. Wybierz miejsce słoneczne lub w lekkim półcieniu, z luźną, dobrze przepuszczalną glebą. Sadź je na głębokość około trzech wysokości cebulki, czubkiem do góry, w odstępach 5–10 cm. Podlej raz po posadzeniu i utrzymuj umiarkowaną wilgotność gleby aż do pojawienia się pierwszych liści. Po przekwitnięciu usuń przekwitłe kwiaty, ale pozwól liściom zżółknąć samodzielnie — odżywiają cebulkę na kolejny sezon.