Zawilec Mount Everest st. Brigid (biały)

Ten zawilec to obowiązkowy element białych ogrodów i wygląda szczególnie pięknie w jasnym cieniu. Śnieżnobiałe kwiaty mają karbowane płatki i cytrynowożółty środek.

Koronkowe liście dopełniają kwiaty. Kwiaty utrzymują się tygodniami i przyciągają motyle. W regionach o łagodnej zimie (strefy 7-11) bulwy należy sadzić jesienią, aby uzyskać kwiaty wczesną wiosną.

Zapewnij ochronę przed niskimi temperaturami. W chłodniejszych strefach (4-6) sadź bulwy wczesną wiosną, aby uzyskać kwiaty wczesnym latem.

Jak uprawiać

Zawilec: Jest jednym ze zwiastunów wiosny i jednym z pierwszych pożytków dla pszczół. Roślina wieloletnia.

Z zawilców: Możesz tworzyć piękne rabaty lub oryginalne grupy, wykorzystując jako tło zielony dywan trawnika. Kwiaty nadają się na kwiat cięty. Aby dobrze zniosły transport, zrywaj je tuż przed otwarciem pąków.

Preferują gleby piaszczyste, lekkie i dobrze nawiezione. W mokrych, ciężkich glebach bulwy łatwo gniją. Unikaj gleb kwaśnych.

Stanowisko: Lubi miejsca słoneczne lub półcieniste.

Gleba powinna być zawsze lekko wilgotna. Ponieważ cebule zaczynają się rozwijać zaraz po posadzeniu, należy je obficie podlać.

Cebulki sadzi się jesienią — od września do grudnia, zanim ziemia zamarznie. Wybierz miejsce słoneczne lub w lekkim półcieniu, z luźną, dobrze przepuszczalną glebą. Sadź je na głębokość około trzech wysokości cebulki, czubkiem do góry, w odstępach 5–10 cm. Podlej raz po posadzeniu i utrzymuj umiarkowaną wilgotność gleby aż do pojawienia się pierwszych liści. Po przekwitnięciu usuń przekwitłe kwiaty, ale pozwól liściom zżółknąć samodzielnie — odżywiają cebulkę na kolejny sezon.